KÜFR MÖVZUSU
Pis şeylərin ən pisi Allahü-Təalaya inanmamaq, ateist olmaqdır. İnanılması lazım olan şeyə inanmamaq küfr olar. Muhamməd-əleyhissəlama inanmamaq küfr olar. Muhamməd-əleyhissəlamın Allahü-Təaladan gətirib bildirdiyi şeylərin hamısına qəlb ilə inanıb, dil ilə də təsdiq etməyə, söyləməyə “İMAN” deyilir.
Söyləməyə mane olduğu zaman, söyləməmək əfv olar. İmanın olması üçün islamiyyətin küfr olaraq bildirdiyi şeyləri söyləməkdən və istifadə etməkdən çəkinmək də lazımdır. İslamiyyətin əhkamından, yəni islamiyyətin əmr və qadağanlarından birini əhəmiyyətsiz görmək, Qurani-Kərim ilə, mələk ilə, Peyğəmbərlərdən biri ilə “aləyhimüssaləvatü vəttəslimat” lağ etmək küfr əlamətlərindəndir. İnkar etmək, yəni eşitdikdən sonra inanmamaq təsdiq etməmək deməkdir. Şübhə etmək də inkar sayılır.
Küfr üç növdür: Cəhli, cühudi və hökmü.
A) Eşitmədiyi, düşünmədiyi üçün kafir olanların küfrü “Küfr-i cəhli”dir. Cəhl də iki cürdür: Birincisi sadədir. Bu cür kimsə cahil olduğunu bilir. Bu kimi şəxslərdə yanlış etiqad olmaz. Heyvan kimidirlər. Çünki insanı heyvandan ayıran elm və idrakdır. Bunlar, heyvandan da aşağıdırlar. Çünki heyvanlar yaradıldıqları şeydə irəlidirlər. Cəhlin ikincisi mürəkkəb cəhldir. Yanlış, yolunu azmış etiqaddır. Yunan filosoflarının və müsəlmanlardan 72 bidət qolunun açıqca bildirilmiş olanlara tabe olmayan etiqadları belədir. Bu cəhalət birincisindən daha pisdir. Dərmanı bilinməyən bir xəstəlikdir.
B) Küfri cühudiyə, küfri inadı da deyilir. Bilərək, tərslik edərək kafir olmaqdır. Təkəbbürdən, mövqe sahibi olmağı sevməkdən və ya qınaqdan qorxması səbəbi ilə hasil olar. Firon və yoldaşlarının, Bizans kralı Heraklusun küfrləri belədir.
C) Küfrün üçüncü növü, “Küfr-i hökmü”dür. İslamiyyətin imansızlıq əlaməti dediyi sözləri söyləyən və işləri edən, qəlbində təsdiq olsa da və inandığını söyləsə də, kafir olar. İslamiyyətin hörmət etmədiyi şeyə təzim, hörmət edilməsi əmr etdiyi şeyi təhqir etmək küfrdür.