Hikmət əhli şəxslər buyurur ki
Dünyaya yeni gələn körpənin heç bir şeydən xəbəri olmaz. Anası onu bəsləyər, böyüdər, sonra danışmağı öyrədər. Bir az da böyüyəndə yeriməyə çalışar, bir addım atıb yıxılar, bir daha deyərkən, burdan oraya qaçmağa başlayar. Danışmağa başlayar, bir şeylər öyrənməyə çalışar. Məktəbə göndərərlər, orada əyri-üyrü xətlər çəkər. Müəllimi, nə gözəl çəkirsən deyə tərifləyər.
Evdə, ana atanın nələr çəkdiklərini, onlardan soruşmaq lazımdır. Bu, uşağın dünyası üçün, ana atanın verdiyi əməkdir. Nə qədər yaşayacağı da müəyyən deyil. Allahü təala o uşağın yetişməsi üçün köməkçilər verir. Şəfqət, mərhəmət verir. Ağlayıb sızlamasına, qırıb tökməsinə baxmayaraq, uşağa qayğı ilə baxırlar.
Bir keçib-gedən dünya həyatı, bir də sonsuz axirət həyatı var. Necə ki, yeni doğulmuş uşağı, anası, atası qayğı ilə böyüdürsə, İmamı Rəbbani həzrətləri kimi həqiqi mürşidi kamillər, Müsəlmanı, gerçək bir ana ata kimi axirət həyatına hazırlayar. Səhvlərini görməz, birdən-birə hər şeyi söyləməz, az-az, söhbətlə yetişdirə-yetişdirə, əhəmiyyətli bir səviyyəyə gətirər.