Untitled Document

ELMİN ƏSLİ SEVGİDİR

Bu böyüklər işə, elmin əslindən başlayarlar. Elmin əsli, sevgidir, çünki insan sevdiyini dinlər, sevmədiyini dinləməz. Bu böyüklərə ilk gedildiyi zaman, gələnlərə nə dəstəmazı, nə qüslü, nə də namazı izah edərlər. Yalnız böyüklərin həyatını izah edərlər, qiymətli kitablarını oxuyarlar, Şahı Nakşibənd həzrətlərindən, İmamı Rəbbani həzrətlərindən bəhs edərlər. Yəni o böyüklərin sevgisini vermək, bu işin hazırlıq mərhələsidir. Ondan sonra, o gələnlər, içlərinə düşən o odla, İslamiyyətin bütün şərtlərini, ürəkdən istəyərək, inanaraq yerinə yetirməyə çalışarlar. Hər an, namazı fikirləşər, haramlardan qaçarlar. Bu böyükləri tanımayanların uşaqları, ataları müəllim belə olsa, nə üçün bu şəkildə dindar ola bilmirlər? Çünki hələ bu uşaq yeni-yeni inkişaf edərkən, əlinə çubuğu alır, namazı qılmazsa, vur başına, dəcəllik etsə vur əlinə! Yəni sevgidən çox, qorxuyla yetişdirirlər. Yalnız qorxunun heç bir faydası olmaz. Burada qorxar, başqa yerə gedincə azar, qudurar. Su üstünə, buz üstünə, yazı yazılmaz, itər gedər. Mərmərə yazılsa asan silinməz. Din böyüklərinin sevgisini vermək, mərmərə yazmaq kimidir. Belə sevgini verdikdən sonra, bu adamı edama aparsalar belə, mən əvvəl namazımı qılım, sonra edam edin, deyər.