Untitled Document

HEKAYƏ - BƏXŞİŞ

Yaşlı adam cavan oğlanın cibinə bir şeylər qoyarkən: “Allah səndən razı olsun, övladım. Bu ixtiyarı yenidən doğulmuş kimi sevindirdin. Bu kiçik hədiyəmi alarsan, daha da sevindirərsən.”

Cavan oğlan etdiyi yaxşılığın məqbula keçəcəyini daha işin əvvəlindən bilirdi. Yol kənarında ağlayan 4-5 yaşlarındakı uşağın itdiyini başa düşmüş və onun haradan gəldiyini soruşduqdan sonra, bir taksiyə mindirib evinə gətirmişdi.

Lakin cavan oğlan axtardığı evi tapanda böyük bir xəyal qırıqlığına düçar oldu. Yol boyunca xəyalında canlandırdığı üzmə hovuzlu və peyk antenalı villanın yerinə, qarşısında dərmə deşik bir gecəqondu dururdu. Üstəlik qapını da uşağın babası açmış və nəvəsinə həsrətlə sarıldıqdan sonra cibinə bir neçə qəpik qoymuşdu.

Cavan oğlan söhbət arasında uşağın ana və atasının qəza nəticəsində vəfat etdiyini öyrənmiş və yaşlı adamın bir ara ağlamasından istifadə edərək cibinə qoyulanları yoxlamağa macal tapmışdı. Üç-beş dənə xırda pul, böyük pencəyin cibinin küncünü belə doldurmurdu. Evin vəziyyətinə baxanda yaşlı adamın olduqca kasıb olduğu bilinirdi. Amma heç olmazsa taksi pulunu qarşılayacaq qədər bir bəxşiş verə bilməzdimi?

Cavan oğlanın yüklü bir hədiyə ilə “yolunu tapma” xəyalları yıxılmış və içində bir şeylər tərpənməyə başlamışdı. Təsəvvür edilməyən dərəcədə simic bir ixtiyar ilə qarşı qarşılaşmışdı və ona mütləq dərs verməli idi. Yaşlı adamın üzünə dik-dik baxarkən cibindəki xırdaları ovucladı və uşağın ayaqlarının yanına ataraq “Get özünə oyuncaq al, ay uşaq! Beləcə səxavətlilik nədir öyrənərsən” dedi.

Uşaq pulları topladığı zaman cavan oğlanın gözləri çıxacaq kimi oldu. Çünki uşağın kiçik ovuclarında dörd-beş dənə qızıl pul parıldayırdı.