HEKAYƏ - FIRTINADA YATMAQ
İllər əvvəl bir kəndli fırtınası bol olan bir təpədə bir ferma almışdı. Yerləşdikdən sonra ilk işi köməkçi axtarmaq oldu.
Amma nə yaxındakı kəndlərdən, nə də uzaqdakılardan heç kim onun fermasında işləmək istəmirdi. Müraciət edənlərin hamısı fermanın yerini görən kimi işləməkdən vaz keçir, “bura fırtınalıdır, siz də vaz keçsəniz yaxşı olar” deyirdilər.
Nəhayət çəlimsiz, orta yaşı keçmiş bir adam işi qəbul etdi. Adamın halına baxıb “Ferma işlərindən anlayırsan?” deyə soruşmaqdan özünü saxlaya bilmədi. Adam “Bir az anlayıram. Fırtına qopanda yataram,” deyə cavab verdi.
Kəndli bu maraqsız sözü bir az düşündü. Sonra düşüncələri buraxıb adamı işə götürdü. Həftələr keçdikcə adamın ferma işlərini qaydasında olaraq getdiyini görüncə içinə rahatlıq gəldi. Ta ki, o fırtınaya qədər.
Kəndli gecə yarısı fırtınanın o müdhiş uğultusuna oyandı. Sanki bina yıxılacaqdı. Yatağından qalxdı, adamın otağına qaçdı; “Qalx, qalx! Fırtına qopdu. Hər şeyi dağıtmadan tədbirlər görək.” Adam yatağında çevrilmədən belə dedi, “Fikir verməyin bəy, gedin yatın! İşə girərkən mən sizə fırtına qopanda yata bilərəm demişdim axı...” Kəndli adamın rahatlığına əsəbiləşdi. Sabah ilk iş onu qovmaq olacaqdı, amma indi fırtınaya bir çarə tapmaq lazımdı.
Bayıra çıxdı. Saman tayalarına tərəf qaçdı. Aaa! Saman tayaları birləşdirilmiş, üstü müşəmbə ilə örtülmüş, bərk bağlanmışdı. Axıra tərəf qaçdı. İnəklərin hamısı bağçadan axıra salınmış, axırın qapısı cəftələnmiş. Təkrar evinə qayıtdı, evin pəncərələrinin hamısı bağlanmışdı.
Kəndli rahatlamış halda otağına qayıdıb yatağına uzandı. Fırtına uğuldamaya davam edirdi. Gülümsədi və gözlərini yumarkən öz-özünə dedi: “Artıq fırtınada da yata bilərəm.”