Untitled Document

SÖHBƏT - PEYĞƏMBƏRLƏRƏ İNANMAQ

Peyğəmbərlik çalışmaqla, çox ibadət etməklə, aclıq və ələm çəkməklə əldə edilməz. Yalnız Allahü-Təalanın ehsanı, seçməsi ilə olar. Sayları müəyyən deyildir. Yüz iyirmi dörd mindən çox olduqları məşhurdur. Bunlardan üç yüz on üç və ya üç yüz on beşi Rəsuldur. Bunlardan altısı daha yüksəkdir. Bunlara Ülül-azm Peyğəmbərlər deyilir. Bunlar: Adəm, Nuh, İbrahim, Musa, İsa və Muhamməd Mustafa əleyhimüssəlamdır.

Peyğəmbərlərin otuz üçünün adları məşhurdur. Bunlar: Adəm, İdris, Şit, Nuh, Hud, Saleh, İbrahim, Lut, İsmail, İshaq, Yaqub, Yusüf, Əyyub, Şuayb, Musa, Harun, Xızır, Yuşa bin Nun, İlyas, Əlyəsa, Zülkifl, Şəmun, İsmoil, Yunus bin Məta, Davud, Süleyman, Loğman, Zəkəriyya, Yəhya, Üzeyir, İsa bin Məryəm, Zülkarneyn və Muhamməd “aləyhi və əleyhimüssalatü vəssəlam”dır. Bunlardan yalnız iyirmi səkkizinin adı Qurani-Kərimdə bildirilmişdir. Zülkarneyn, Loğman, Üzeyir və Xızırın, Peyğəmbər olub olmadıqlarında ixtilaf vardır. Muhamməd Masum həzrətləri 2-ci cild, 36-cı məktubda, Xızır əleyhissəlamın Peyğəmbər olduğunu bildirən xəbərin qüvvətli olduğunu yazmaqdadır. 182-ci məktubda, Xızır əleyhissəlamın insan şəklində görülməsi və bəzi işlər etməsi, Onun həyatda olduğunu göstərməz. Allahü-Təala, Onun və bir çox Peyğəmbərlərin və vəlilərin ruhlarının insan şəklində görülməsinə icazə vermişdir. Onları görmək həyatda olduqlarını göstərməz demişdir.

ŞÜKR SƏCDƏSİ:

Tilavət səcdəsi kimidir. Özünə nemət gələn və ya bir dərddən qurtulan kimsənin, Allahü-Təala üçün “səcdəi-şükr” etməsi müstəhəbdir. Səcdədə öncə “Əlhamdulillah” deyər. Sonra səcdə təsbehini oxuyar. Namazdan sonra səcdə etmək məkruhdur.

Namazda tadili-ərkana riayət etməyənin bütün məxluqlara zərəri toxunur. Çünki o kimsənin günahı səbəbi ilə yağışlar yağmaz, yerdə əkinlər bitməz və vaxtsız olaraq yağış yağar, fayda yerinə zərər vermiş olar buyurulmuşdur.

 

TÜRKLƏR

XIX əsrdə qərbdə Türk tarixinin ən qabaqçıl mütəxəssislərindən biri olan fransız Leen Cahun belə yazmışdır:

“Başqa millətlərin əksinə olaraq Türklərdə xalqı bəsləyən, geydirən və xərcliyini verən xaqandır. Onlarda vergi demək, xalqın əsas məsrəfi deməkdir. Əgər xaqan artıq yurddaşlarının gəlirlərini qarşılamayacaq vəziyyətə gələrsə, onlara izn verir. Onlar da gedib ehtiyaclarını başqa bir xaqanın bayrağı altında axtararlar. Terx xaqanın gecə yatmaması və gündüz dincəlməməsi, yalnız kasıbları bəsləyib, geydirmək üçün deyildir. O, Türküb şöhrəti və millətin şan və şərəfi üçün gecə-gündüz çalışmış və çarpışmışdır. Misir fironu, İran şahı və Asur hökmdarı millətlərini öz əlaqələri üçün və ilahlarının qüdrətini göstərmək üçün ölümə yolladıqları halda, Türk xaqanı millətini yüksəltməkdən başqa bir şey düşünməmişdir.”