SÖHBƏT - PEYĞƏMBƏR ƏFƏNDİMİZ (2)

Muhamməd əleyhissəlam ağbəniz idi. Bütün insanların ən gözəli idi. Gözəlliyini hər kəsə bildirməzdi. Onun gözəlliyini bir dəfə görən, hətta yuxuda görən kimsənin ömrü ləzzət və sevinc ilə keçər. O, hər zamanda, dünyanın hər yerində olan və gələcək olan hər insandan hər baxımdan üstündür. Ağlı, fikri, gözəl xasiyyətləri, bütün orqanlarının qüvvəti hər insandan üstün idi. Uşaq ikən iki dəfə ticarət edənlərlə Şam tərəfə getdi və Busra deyilən yerdən geri döndülər. Başqa heç bir zaman heç bir yerə getmədi. Ümmi idi. Yəni heç məktəbə getmədi, heç kimdən dərs almadı. Lakin hər şeyi bilirdi. Yəni hər nəyi düşünsə, hər nəyi bilmək istəsə, Allahü-Təala Ona bildirirdi. Cəbrail-əleyhissəlam adlı mələk gəlib Ona hər istədiyini söyləyirdi. Mübarək qəlbi günəş kimi nur saçırdı. Onun saçdığı elm, mərifət nurları radio dalğaları kimi yerlərə, göylərə, hər yerə saçılırdı. İndi qəbrindən də yaymaqdadır. Yayma qüvvəti hər an artmaqdadır. Elektromaqnit dalğaları almaq üçün radio lazım olduğu kimi, Onun nurlarını almaq üçün də, Ona inanan və sevən, göstərdiyi yolda gedərək təmizlənən qəlb lazımdır. Belə qəlbi olan insan, bu nurları alar və bu da ətrafa nəşr edər, yayar. Belə böyük insanlara “Vəli” (övliya) deyilir. Bu Vəlini tanıyan, inanan və sevən adam onun qarşısında ədəblə oturar və ya uzaqda, onu ədəb ilə, sevgi ilə düşünərsə, bu kimsənin də qəlbi, nur, feyz almağa, təmizlənməyə, yetkinləşməyə başlayar. Allahü-Təala bədənimizi, maddəmizi yetişdirmək üçün günəş enerjisini səbəb qıldığı kimi ruhlarımızı, qəlblərimizi yetkinləşdirmək, insanlıqda yüksəltmək üçün də Muhamməd -əleyhissəlamın qəlbini, oradan yayılan nurları səbəb qılmışdır. İnsanı bəsləyən, quruluşunu və enerjisini təmin edən bütün qida maddələri, günəş enerjisi, assimilyasiya etmə ilə hasil olduqları kimi qəlbə, ruha qida olan Övliyanın söhbətləri, sözləri, yazıları da həmişə Rəsulullahın mübarək qəlbindən yayılan nurlarla hasil olmuşdur.

Allahü-Təala, Cəbrail-əleyhissəlam adında bir mələk ilə Muhamməd-əleyhissəlama “Qurani-Kərim”i göndərdi. İnsanlara dünyada və axirətdə lazımlı, faydalı olan şeyləri əmr etdi. Zərərli olanları qadağan etdi. Bu əmrlərin və qadağanların hamısına “İslam dini” və ya “İslamiyyət” və “Əhkami-ilahiyyə” deyilir.

(davamı sabah)