Əhli-sünnətin əməldə 4 haqq məzhəbindən biri olan Hənəfi məzhəbinin qurucusudur. Mütləq müctəhiddir. Adı Numandır. Atasının adı Sabit, Həzrəti Əli ilə görüşmüş, zürriyyəti üçün dua almışdır. Əbu Hanifə həqiqi müsəlmanların atası deməkdir. Yoxsa Hanifə adlı bir qızı yox idi. Hicri 80-150, miladi 699-767 illərdə Kufə və Bağdadda yaşamışdır. Bağdadda şəhid edildi.

Hanəfi məzhəbi Osmanlı Dövləti zamanında hər yerə yayıldı. Bu gün müsəlmanların yarısından çoxu Hanəfi məzhəbinə görə ibadət edir. İmamı-Azama bir məsələ barəsində sual soruşanda çıxardığı hökmü ustadlarına soruşardı. Hamısı təqdis etmədikcə cavabını bildirməzdi. Kufə Məscidində dərs verərkən min tələbəsi hər dərsində olurdu. Bir məsələyə cavab tapınca tələbələrinə deyərdi. Hamısı uyğun görərsə “Əlhəmdulillah” deyərək tələbələrinə “bunu yazın” buyururdu.

Bir gün Həzrəti Əlinin (radıyallahu anh və kərrəmallahü vəchəh) ikindi namazı keçmişdi. Üzüntüsündən özünü bir təpədən aşağı atdı. İnləyə-inləyə ağlayıb fəryad etdi. Peyğəmbərimiz Muhamməd Mustafa “sallallahü aləyhi və səlləm”, onun bu halından xəbər tutunca, Əshabəsi ilə bərabər həzrəti Əlinin (radıyallahü anh) yanına gəldilər. Halını görüncə kainatın əfəndisi olan Peyğəmbərimiz (sallallahü aləyhi və səlləm) də ağlamağa başladı. Dua etdi. Günəş təkrar yüksəldi. Rəsulullah “sallallahü aləyhi və səlləm” əfəndimiz: “Ya Əli! Başını qaldır, günəş hələ görünür” buyurdu. Həzrəti Əli “radıyallahü anh” buna çox sevindi və namazını qıldı.