Din, ruhun qidasıdır. Dinsiz bir insan, başsız bir gövdəyə bənzəyər. Bir bədənin necə nəfəs almaq, yeyib içmək ehtiyacı varsa, ruh da tam bir şərəfə çatmaq, tərtəmiz olmaq, dincliyə qovuşmaq üçün dinə möhtacdır.
Dinsiz bir insanın bir maşından, bir heyvandan fərqi yoxdur. Din, insana Allahı tanıdan, onu pislik etməkdən qoruyan, onun yolunu açan, beynini fərəhləndirən, dərdli zamanlarda onu təsəlli edən və ona maddi və mənəvi qüdrət verən, xalq içində ona hörmət, şərəf, etibar və sevgi qazandıran və axirətdə də sonsuz Cəhənnəm atəşindən qoruyan ən böyük amildir.
Bütün səmavi, ilahi dinlər bir-birinin davamıdır. Ancaq müxtəlif zamanlarda, Allahü təala tərəfindən yenilənən tək Allaha iman edən həqiqi dinlər; əsasda tək bir din, tək bir iman olub, ancaq insanlar tərəfindən dəyişdirildikcə, Allahü təalanın əmri və Onun göndərdiyi Peyğəmbərləri sayəsində düzəltmişdir. Qiyamətə qədər dəyişməyəcək ən son din, Muhamməd aleyhissəlamın gətirdiyi İslam Dinidir.

Vəzifəmi görəcəm.
Çox kibirli, qürurlu bir hökmdar var idi. Bir gün ölkəsini gəzmək istədi. Xidmətçilərinə sərt-sərt əmrlər verməyə başladı: “Paltarlarımı gətirin”, “Atımı hazırlayın”, “Yollarımı açın”
Bəzəkli ata, bəzəkli paltarlarla mindi. Atın üstündə gedərkən qürurundan, təkəbbüründən yanında yan-yana gedənlərə belə baxmırdı. Yanına yaxınlaşmaq istəyəndə, onlarla maraqlanmırdı. “Uzaqlaşdırın onları” deyə əmr edirdi. Günün birində qarşısına yamaqlı, lakin təmiz paltarlı yaşlı bir nəfər çıxdı. Dərhal əmr etdi: “Uzaqlaşdırın su qocanı”.
Bir az sonra eyni ixtiyar atın yüyənindən tutub dedi ki: “Ey məğrur hökmdar, səninlə mütləq görüşməliyəm” Yanındakılar uzaqlaşdırmayanda məcbur olub soruşdu: “De görüm dərdin nədir?” “Ehtiyacımı gizli olaraq deməliyəm” qoca dedi. Əyilib qulağına belə dedi: “Mən Əzrailəm, vəzifəmi görməliyəm”. 

 

Sahur imsaq vaxtına qədər yeyilir, sübh namazı isə imsaq vaxtından 20 dəqiqə sonra qılınmağa başlanır.