Peyğəmbərlərdən sonra insanların ən üstünü. Həzrəti Əbu Bəkir, hələ Müsəlman olmamışdı. Çox təsirində qaldığı bir yuxu gördü. Göydən bütöv ay enib, Kəbə-i muazzamaya gəlmiş və sonra parça-parça olmuş, parçalar Məkkədəki hər evin üzərinə düşmüş, sonra da təkrar bir araya gəlib göyə yüksəlmişdi. Amma, öz evinə düşən ay parçası evdə qalmış, təkrar göyə yüksəlməmişdi. Həzrəti Əbu Bəkir, evin qapısını bağlayaraq, ay parçasının çıxmasına mane olmuşdu. Qövmündən Peyğəmbər gələcək. Səhər olanda həyəcanla oyanan Həzrəti Əbu Bəkir, dərhal bir Yəhudi aliminə gedib, yuxusunu danışdı. O da dedi ki: - Bu yuxu qarışıq yuxulardan biridir. Bunun təbiri edilə bilməz. Amma bu söz Onu razı salmamışdı. Davamlı bu yuxunun yozumunu düşünürdü. Bir müddət sonra ticarət məqsədiylə getdiyi yerdə, rahib Bahiraya yuxusunu danışdı. Yuxu Bahiranın çox diqqətini çəkdi. Bunun üçün Həzrəti Əbu Bəkirə soruşdu:

- Sən haralısan?
- Qureyşdənəm.
- Yaxşı. İndi yuxunu yozaram. Məkkədə bu qövmdən bir peyğəmbər gələcək, Onun hidayət nuru hər yerə yayılacaq. Sən, O həyatda ikən Onun vəziri, vəfatından sonra da Xəlifəsi olacaqsan!.. Həzrəti Əbu Bəkir nə edəcəyinə çaşmış halda ikən, rahib Bahira sözlərinə belə davam etdi:
- İndi sən dərhal məmləkətinə qayıt. Ona qovuş! Ona vəhy gəlməyə başladığı vaxt, get hər kəsdən əvvəl Ona iman et! Həzrəti Əbu Bəkir bu yozumu heç kimə danışmadı. Peyğəmbər əfəndimiz, peyğəmbərliyini təbliğə başlayarkən soruşdu:
-Peyğəmbərlərin, peyğəmbər olduqlarına dair dəlilləri vardır. Sənin dəlilin nədir?
Peyğəmbər əfəndimiz buyurdu ki: Peyğəmbərliyimə dəlil, o yuxudur ki, bir Yəhudi alimindən yozumunu istədin. O alim, “ Qarışıq bir yuxudur, yozula bilməz” dedi. Sonra rahib Bahira doğru yozum etdi. Ya Əbu Bəkir, səni Allahu təalaya və Rəsuluna iman etməyə dəvət edirəm. Bunun üzərinə, Həzrəti Əbu Bəkir, kəlmeyi-şəhadət gətirərək Müsəlman oldu. Onsuz da bir gecə əvvəl belə düşünmüşdü: Ağılıma batmır. “Ata və babalarımızın seçdiyi din, heç ağılıma batmır. Çünki heç bir zərər və fayda verməyə qadir olmayan bir heykələ tapınmaq, ibadət etmək ağıla sığan bir iş deyil. Bu qədər böyük bir kainatın yaradıcısı olması lazımdır. Amma bunu öz ağlım ilə tapmağım mümkün deyildir. Sabah gedib vəziyyəti Muhamməd əleyhissəlama danışım. Bu vəziyyəti ancaq Ona ərz edə bilərəm. Çünki, yetkin və ağıllı, doğru fikirli, heç yalan danışmayan bir kimsədir.
(davamı sabah)

Hər kəs Ondan Muhamməd-ül-əmin deyə bəhs etməkdədir. O, nə etməyimi istəsə ona görə hərəkət edərəm” Rəsulullah əfəndimiz də, eyni gecə, Həzrəti Əbu Bəkiri İslama dəvəti düşünmüşdü. Səhər olunca hər ikisi də eyni düşüncə ilə bir-birlərinin evinə getmək üzrə evlərindən çıxdılar. Yolda qarşılaşdıqlarında, “Sözləşmədən birləşdik” dedilər. Həzrəti Əbu Bəkir Peyğəmbər əfəndimizin hüzurlarında Müsəlman olar olmaz, dərhal yaxın yoldaşları yadına düşdü:

-Ya Rəsulallah, icazə versəniz, yaxın yoldaşlarımı da hüzurunuza gətirib, onların da Müsəlman olmaqlarını arzu edirəm. Onların də əbədi səadətə qovuşmalarını istəyirəm, deyərək yoldaşlarının yanına qaçdı. Yoldaşlarım dediyi, Həzrəti Osman, Həzrəti Talha ibn Ubeydullah, Həzrəti Zübeyr, Həzrəti Abdurrahman ibn Avf, Həzrəti Sad ibn Əbu Vaqqas və Həzrəti Əbu Ubeydə ibn Cərrah kimi, irəlidə Əshabı kiramın öndə gedənlərindən və Cənnətlə müjdələnənlərdən olacaq kimsələrdi. Gəlin iman edin. Həzrəti Əbu Bəkir, yeni Müsəlman olmasının eşq və şövqüylə, Məscidi- harama çatdığında, dözə bilməyib, müşriklər tərəfinə dönərək səsləndi: Bütün kainatın yaradıcısı olan Allahu təalanı buraxıb, nə üçün gedib, bu aciz bütlərə tapınır, onlara üz sürtürsünüz. Gəlin, Allaha və Onun rəsulu Muhamməd əleyhissəlama iman edin! Bunun üzərinə müşriklər, hamısı birlikdə üstünə getdilər. Onu çox faciəvi şəkildə döydülər. Qəbiləsindən gələn bəzi kimsələr, onu huşsuz bir halda evinə apardılar. Həzrəti Əbu Bəkir, uzun bir müddət özünə gələ bilmədi. Ayılmağı üçün edilən bütün səylərdən bir nəticə alınmırdı. Artıq, ümidsiz bir şəkildə başında gözləməyə başladılar. Nəhayət axşam üstü bir az özünə gələr kimi oldu. Gözünü açar açmaz, ağzından çıxan ilk kəlmə bu oldu:
- Rəsulullah, nə edir, O nə haldadır? Ona bir şey oldumu?
Anası Ümmülhayr sevinc içində dedi ki:
- Balam, bir şey arzu edərsənmi, yeyib içmək istəyərsənmi?
- Anacan, mən Rəsulullaha bir şey oldumu deyə soruşuram. Onun haqqında mənə xəbər gətirmədiyin təqdirdə, nə bir loxma yerəm, nə də bir şey içərəm. Rəsulullah da vəfat edəcəkdir. Həzrəti Əbu Bəkir ilə Həzrəti Abbasın Əshabı-kiram arasında bir ağırlığı vardı. Əshabı-kirama ancaq bunlar təskinlik verə bilərdi. Bunun üçün birlikdə məscidə getdilər. Həzrəti Əbu Bəkir buyurdu ki: Ey insanlar! Rəsulullahın, “Mən vəfat etməyəcəyəm” dediyini içinizdə eşidən varmı? Xeyr, belə bir söz eşitmədik. Sonra Həzrəti Ömərdən soruşdu: Ya Ömər, bu barədə sən bir şey eşitdin mi? Xeyr eşitmədim.
(davamı sabah)