ƏSHABİ KİRAM - Əbu Bəkir Siddiq

Hər kəs Ondan Muhamməd-ül-əmin deyə bəhs etməkdədir. O, nə etməyimi istəsə ona görə hərəkət edərəm” Rəsulullah əfəndimiz də, eyni gecə, Həzrəti Əbu Bəkiri İslama dəvəti düşünmüşdü. Səhər olunca hər ikisi də eyni düşüncə ilə bir-birlərinin evinə getmək üzrə evlərindən çıxdılar. Yolda qarşılaşdıqlarında, “Sözləşmədən birləşdik” dedilər. Həzrəti Əbu Bəkir Peyğəmbər əfəndimizin hüzurlarında Müsəlman olar olmaz, dərhal yaxın yoldaşları yadına düşdü:

-Ya Rəsulallah, icazə versəniz, yaxın yoldaşlarımı da hüzurunuza gətirib, onların da Müsəlman olmaqlarını arzu edirəm. Onların də əbədi səadətə qovuşmalarını istəyirəm, deyərək yoldaşlarının yanına qaçdı. Yoldaşlarım dediyi, Həzrəti Osman, Həzrəti Talha ibn Ubeydullah, Həzrəti Zübeyr, Həzrəti Abdurrahman ibn Avf, Həzrəti Sad ibn Əbu Vaqqas və Həzrəti Əbu Ubeydə ibn Cərrah kimi, irəlidə Əshabı kiramın öndə gedənlərindən və Cənnətlə müjdələnənlərdən olacaq kimsələrdi. Gəlin iman edin. Həzrəti Əbu Bəkir, yeni Müsəlman olmasının eşq və şövqüylə, Məscidi- harama çatdığında, dözə bilməyib, müşriklər tərəfinə dönərək səsləndi: Bütün kainatın yaradıcısı olan Allahu təalanı buraxıb, nə üçün gedib, bu aciz bütlərə tapınır, onlara üz sürtürsünüz. Gəlin, Allaha və Onun rəsulu Muhamməd əleyhissəlama iman edin! Bunun üzərinə müşriklər, hamısı birlikdə üstünə getdilər. Onu çox faciəvi şəkildə döydülər. Qəbiləsindən gələn bəzi kimsələr, onu huşsuz bir halda evinə apardılar. Həzrəti Əbu Bəkir, uzun bir müddət özünə gələ bilmədi. Ayılmağı üçün edilən bütün səylərdən bir nəticə alınmırdı. Artıq, ümidsiz bir şəkildə başında gözləməyə başladılar. Nəhayət axşam üstü bir az özünə gələr kimi oldu. Gözünü açar açmaz, ağzından çıxan ilk kəlmə bu oldu:
- Rəsulullah, nə edir, O nə haldadır? Ona bir şey oldumu?
Anası Ümmülhayr sevinc içində dedi ki:
- Balam, bir şey arzu edərsənmi, yeyib içmək istəyərsənmi?
- Anacan, mən Rəsulullaha bir şey oldumu deyə soruşuram. Onun haqqında mənə xəbər gətirmədiyin təqdirdə, nə bir loxma yerəm, nə də bir şey içərəm. Rəsulullah da vəfat edəcəkdir. Həzrəti Əbu Bəkir ilə Həzrəti Abbasın Əshabı-kiram arasında bir ağırlığı vardı. Əshabı-kirama ancaq bunlar təskinlik verə bilərdi. Bunun üçün birlikdə məscidə getdilər. Həzrəti Əbu Bəkir buyurdu ki: Ey insanlar! Rəsulullahın, “Mən vəfat etməyəcəyəm” dediyini içinizdə eşidən varmı? Xeyr, belə bir söz eşitmədik. Sonra Həzrəti Ömərdən soruşdu: Ya Ömər, bu barədə sən bir şey eşitdin mi? Xeyr eşitmədim.
(davamı sabah)