ƏSHABİ KİRAM - Əbu Bəkir Siddiq

Sonra Əshabı-kirama dönüb buyurdu ki: Heç kimsə, Rəsulullahın vəfat etməyəcəyini söyləyə bilməz. Canabı Haqqa and içirəm ki, Rəsulullah ölümü dadmışdır. Allahu təala Quranı-kərimdə, “Şübhəsiz, sən də öləcəksən, onlar da öləcəkdir” buyurmaqdadır. Rəsulullah, İslamiyyətin bütün hökmləri tamamlandıqdan sonra, aramızdan ayrıldı. Artıq özümüzə gəlib, dəfn işlərini tamamlayaq. Sonra, Həzrəti Abbas da buna bənzər söhbətlər etdi. Beləcə Əshabı-kiramın ağlı başlarına gəldi.

Sevgili Peyğəmbərimiz bir gün Əshabı-kiram ilə söhbət edərkən, “Şəhidliyin fəzilətlərini” anladırdı. Şəhidlərin şəfaəti haqqında buyurdu ki: Qiyamət günündə şəhidlər məhşər yerinə gələrkən, orada olan Peyğəmbərlər ayağa qalxarlar. Onlar, uşaqları, qohumları və dostlarından 70 min adama şəfaət edərlər. Qəzanız mübarək olsun. Bu sözləri eşidən Həzrəti Nəvfəl, Rəsulullah əfəndimizdən şəhid olmaq üçün dua istədi. Rəsulullah əfəndimiz də dua etdilər. Bir müddət sonra, müharibəyə qatıldılar. Peyğəmbər əfəndimiz də aralarında vardı. Bu müharibə Həzrəti Nəvfələ duasından sonrakı ilk müharibə idi. Və bu müharibədə Həzrəti Nəvfəl şəhid düşərək arzusuna qovuşdu. Peyğəmbər əfəndimiz və Əshabı müharibədən qayıdırdılar. Qarşılamağa gələnlər arasında, Həzrəti Nəvfəlin xanımı, uşaqları və qoca anası vardı. Qoca anası, “Qəzanız mübarək olsun” dedikdən sonra Rəsulullahdan oğlunu soruşdu. Peyğəmbər əfəndimizin gözləri yaşardı. Oğlunun şəhidlik xəbərini verməyə mübarək ürəyi dözə bilmədi. Əlləriylə arxanı işarə edib yoluna davam etdi. Həzrəti Nəvfəlin anası Peyğəmbər əfəndimizin dərhal arxasından gələn, Allahın aslanı Həzrəti Əliyə də eyni şəkildə oğlunu soruşdu. O da şəhidlik xəbərini verə bilməyib arxanı işarə etdi. Qoca qadın daha sonra Həzrəti Ömərə və Həzrəti Osmana rast gəldi. Onlardan da oğlunun vəziyyətini soruşdu. Onlar da cavab verə bilməyib Rəsulullahın etdiyi kimi arxanı işarə etdilər. Ən son gələn Həzrəti Əbu Bəkir idi. Qadıncığaz böyük bir ümidlə sevgili Peyğəmbərimizin əziz dostuna yaxınlaşaraq eyni şeyləri soruşdu.

Həzrəti Əbu Bəkir öz-özünə düşündü: “Ya Rəbbi! Nə qədər çətin bir vəziyyətdəyəm. Əgər doğrunu söyləsəm, qəmli ürəkləri üzmüş olacağam. Bunu etməkdən sevgili Peyğəmbərimiz çəkindi. Ona necə zidd davrana bilərəm. Sən mənə elə bir şey ilham et ki, bu qəribələrin ürəyi daha çox yanmasın Allahım!” Ya Allah!.. Ya Nəvfəl!.. Daha sonra, Həzrəti Əbu Bəkir bütün qəlbi ilə: Ya Allah!.. Ya Nəvfəl!.. deyə qışqırdı. İşdə o sırada, yaydan atılmış ox kimi bir atlı ildırım sürətiylə yanlarına çataraq dedi ki: Buyur ya Sıddıq, mənimi çağırdın? Bu atlı, Həzrəti Nəvfəldən başqası deyildi. Sonra, Cəbrayıl əleyhissəlam gəlib, Peyğəmbər əfəndimizə bunları söylədi: Ya Rəsulullah! Haqq təalanın salamı var. “Əgər Peyğəmbərin mağara yoldaşı Sıddıq, bir dəfə daha (ALLAH) desəydi, ucalığım haqqı üçün, bütün şəhidləri dirildərdim. Çünki, Əbu Bəkir, cahiliyyə dövründə belə yalan danışmamışdır” buyurdu. Bu hadisədən sonra, Həzrəti Nəvfəl illərcə yaşadı. Nəhayət, “Yəmamə” cəngində təkrar şəhidlik şərbətini içdi.