BAĞLANMAYAN QAPI

Bir zamanlar bir əyalətin valisi olan bir nəfərin çox gözəl bir bağçası var idi. Rəngarəng çiçəklərlə əkilmiş, tam bir zövq və səfa yeri idi. Bir gün vali bu bağçaya gəlir. Orda bağbanın xanımını görür. Qadın çox gözəl idi. Vali, bir bəhanə ilə qadının əri olan bağbanı, bir iş üçün çölə göndərir. Qadına da deyir ki:
- Bağçanın qapılarını bağla. Heç bir qapı açıq qalmasın!
Qadın ağıllı və namuslu idi. Valinin özünə qarşı pis niyyətdə olduğu başa düşdü. Gedib bir ağacın arxasında gizləndi və bir az sonra gəlib dedi ki:
Qapıları bağladım. Ancaq bir dənəsini qaldı. Onu bağlamağa gücüm çatmadı. Nə qədər çalışsam da bağlanmadı.
- O, hansı qapıdır.
Bu qapı, Allahu təalanın bizi gördüyü qapıdır.
Vali bu sözü eşidəndə peşman oldu, tövbə etdi. Özünü elmə və ibadətə verdi. Allahu təalanın sevgili qullarından biri oldu.

Hakim Nişapuri belə xəbər verir:
Bir nəfər Zeyd ibn Sabitdən bir məsələ soruşdu. O da Əbu Hüreyrənin yanına getməsini söylədi və dedi ki: “Bir gün mən, Əbu Hüreyrə və bir yoldaş məsciddə oturmuşduq. Həmin vaxt Rəsulullah gəlib yanımızda oturdu və “Hamınız Allahdan bir dilək istəyin” buyurdu. Mən və yoldaşım Əbu Hüreyrədən əvvəl dua etdik, Rəsulullah da bizim duamıza “amin” dedi. Növbə Əbu Hüreyrəyə gəldikdə “Ya Rəbbi səndən iki yoldaşımın istəyi ilə unudulmayan bir elm diləyirəm” dedi. Rəsulullah əfəndimiz bu duaya da “amin” dedi. Biz də “Ya Rəsulullah biz də Allahdan unudulmayan bir elm istəyərik” dedik. Bizə “Devsli gənc [Əbu Hüreyrə] sizdən əvvəl davrandı” buyurdu. (Müstədrək, III, 508; Nəsai, III, 440)