Qurani-Kərimdə 14 yerdə səcdə ayəti vardır. Bunlardan birisini oxuyanın və ya eşidənin mənasını anlamasa da, bir səcdə etməsi vacibdir. Səcdə ayətlərini yazan, hecalayan səcdə etməz. Dağlardan, çöllərdən və başqa yerlərdən əks edib geri gələn sədanı eşidənlərin və quşdan eşidənlərin səcdə etməsi vacib olmaz. İnsan səsi olması lazımdır. Radiodan, mikrofondan eşidilən səsin insan səsi olmadığı, hafizin səsinə bənzəyən, cansız alət səsi olduğu daha əvvəl bildirilmişdi. Bunun üçün radiodan və maqnitafondan oxunan səcdə ayətlərini eşidənin tilavət səcdəsi etməsi vacib olmaz. Tilavət səcdəsi etmək üçün dəstəmazlı olaraq, qibləyə qarşı ayaq üstə durub, əlləri qulaqlara qaldırmadan “Allahü-əkbər” deyərək səcdəyə gedilir. Üç dəfə “Sübhanə rabbiyəl alə” deyilir. Sonra “Allahü-əkbər” deyib səcdədən qalxınca səcdəi- tilavət tamamlanmış olur. Öncə niyyət etmək lazımdır. Niyyətsiz qəbul olmaz. Namazda oxuyunca, həmən ayrıca rükü və bir səcdə edib ayağa qalxar. Oxumasına davam edər. Səcdə ayətini oxuduqdan iki-üç ayət sonra namazın rüküsuna əyilərsə və tilavət səcdəsinə niyyət edərsə, namazın rüküsu və ya səcdələri, tilavət səcdəsi yerinə keçər. Camaat ilə qılan imam səcdə ayətini oxuyunca imamın oxuduğunu eşitməsə də, imamla birlikdə ayrıca bir rükü və iki səcdə edər. Camaatın rüküdə niyyət etməsi lazımdır. Namaz xaricində, sonra da edə bilər.