ƏHLİ BEYT QƏSİDƏSİ (1)

Andıqca Arafatda qaldığımız məkanları,
Axıdıram gözlərimdən damla-damla yaşları.

O günləri çox arzu etdim, azaldı səbrim,
Səssiz və kimsəsiz qaldı hər tərəfi bu diyarın.

Tilavətdən məhrum ayət oxuyan mədrəsələr,
İndi kimsəsiz qaldı vəhyin endiyi bu yerlər.

Əhli beyt kimsəsizdir, Minada Hif məscidi,
Kəbə, Arafat kimsəsiz qaldı, həm Nəbi məscidi.

Bu yerlər Əlinin, Hüseynin, Cəfərin diyarı,
Hamzanın, ibadətdən dizi şişən Səccadın yeri.

Zülm edə bilməzdi bu diyarda əsla zalımlar,
İndi həmişə zülmlə keçir günlər, həm illər.

Abdullahın və Fazılın yeridir bu diyarlar,
Onlar dəvətçi Rəsulun pak sülaləsidirlər.

Bu diyarlar namaz qılınan təqva yerləridir,
Oruc, təmizlik, ehsan, yaxşılıq diyarlarıdır.

Çox kərə endi Cibrili-Əmin bu diyarlara,
Allahdan salam, mədh gətirdi Rəsulullaha.

Vəhyin endiyi, elmlərin qaynağı yerlərdir,
Haqqın, həqiqətin öyrənildiyi diyarlardır.

Bu diyarlara seyran edərkən Əhmədi Muxtar,
Özünə vəhyin gəldiyi yerlərdir bu diyar.

Hanı ilk sakinləri, dağıtdı bizi ayrılıq,
İndi qürbətlərdə həmişə fani olmuşlar artıq.

Rəsulullahın yaxınları, varisləridir onlar,
Böyüklərin en üstünü, ən xeyirlisidir onlar.

Onlardır qıtlıqda insanları doyduranlar,
Bu səbəblə bərəkətlə şərəflənəndir onlar.

(davamı sabah)