RƏVAYƏTLƏRDƏN BIR NEÇƏSİ

İndi əksinə cavab ver. Alim bir şəxs, “Bu gün Mövlana tərtib edilən bu məclisdə nə söyləsə, qarşı gəlib, əksinə cavab verəcəyəm” dedi. O sırada Həzrəti Mövlana qapıdan içəri girib buyurdu ki: La ilahə illallah Muhammədun Rəsulullah deyirəm. İndi əksinə cavab ver görək. Bu halı görən o qürurlu alim, tövbə edib ustadın əlini öpərək sadiq tələbələrdən oldu.

Ona layiq ibadəti kim edə bilər. Xanımı anladır: Bir gün namaza durdu. Quranı-kərim oxuyar, bir tərəfdən də gözlərindən yaşlar axıdırdı. Evdəkilərlə birlikdə onun bu halına heyrətlə baxırdıq. Namazdan sonra hər zamankı kimi təsbehini çəkib duasını etdi. Onun bu halı mənə çox təsir etdi, ağlamağa başladım. Sonra, “Ey əfəndi, biz günahkarların ümidi sənsən. Bu qədər çox ibadətinlə belə qorxar, ağlar, yalvarırsan, biz bu tənbəl halımızla qiyamətdə nə edərik” dedim. And içərək belə söylədi: Allahü təalanın mənə verdiyi nemətlərin, ehsanların yanında mənim etdiyim ibadət, yalvarışlar və bütün hərəkətlərim, çox qüsur və sonsuz nöqsandan başqa bir şey deyil. Bütün bu qorxu və yalvarışlarımla, Ey Kərim olan Allahım! Mənim kimi bir acizin, bir çarəsizin qüvvəti və taqəti ancaq bu qədərdir, üzrlü buyur, ya Rəbbi, demək istəyirəm. Yoxsa Ona layiq bir ibadəti kim edə bilər?

Sən qurd olursan. Bir gün Səlcuqlu Sultanı İzzəddin Keykavus Onu ziyarətə gəlmişdi. Həzrəti Mövlana ona sultanlara layiq iltifatı göstərmədi. Sultan bu hala təəccüb etdi və tövazö ilə; “Əfəndim, mənə nəsihət edin” dedi. Sultana bunları söylədi: Sən nəsihətdən anlayarsanmı? Sənə quzulara çoban ol deyilmiş, sən qurd olursan. Sənə insanlara keşişçi ol deyilmiş, sən oğru olursan. Səni Sultan edən Allahü təalanın deyil, şeytanın sözü ilə hərəkət edirsən. Sultan ağlayaraq çölə çıxdı. Mədrəsənin qapısında başını açıb tövbə etdi, Ya Rəbbi, Mövlana mənə sənin adını söylədi. Mən yazıq qul olaraq da sənə yalvararam. Mənə acı və məni doğru yolda saxla, deyərək peşmanlıq içərisində oradan ayrıldı.

Bu qızılları palçığa atın. Səlcuqlu Sultanı Rüknəddin Həzrəti Mövlanaya beş kisə qızıl göndərdi. Tələbələrindən Məcdüddin qızılları bildirincə Həzrəti Mövlana, “məni sevirsənsə, bu qızılları çöldəki palçığın içinə at” buyurdu. Əmr dərhal yerinə yetirildi. Dünyaya düşkün olan kimsələr bunu eşidib palçığın içində qızılların axtarışa başladılar. Fəqət üstləri, başları, üzləri palçıqdan görünməz hala gəldi. Həzrəti Mövlana, tələbələrinə onların bu vəziyyətlərini göstərərək buyurdu ki: Bu qızıllar bu gördüyünüz dünya əhlinin üstünü başını batırdığı kimi, axirət əhli olanların da ürəyini çirklədər. Müxtəlif günahlara sövq edib, ibadətlərdən saxlayar. Dünya üçün çalışmayın demək istəmirəm. Dünya malının sevgisini ürəyinizə qoymayın deyirəm. Heç ölməyəcəkmiş kimi dünyaya, sabah öləcəkmiş kimi axirətə çalışmaq lazımdır. Burada diqqət ediləcək nöqtə, ehtirasa qapılmadan qənaət üzrə olmaqdır. Dünyada axirət səadəti üçün çalışmalı, qazanmalı, niyyəti düzəltməlidir. Çünki İslamiyyət insanlara faydalı olmağı əmr edər. Ən böyük səadət, ən böyük sərmayə halalından qazanıb, xeyir və gözəl işlər görüb axirətə göndərməkdir. Buna baxmayaraq əsl sərmayə, mal, mülk, pul sahibi olmaq deyil, elm, əməl, ixlas və gözəl əxlaq sahibi olmaqdır.