Övliyalardan bir nəfər, Ramazan günü tələbələri ilə birlikdə bir şəhərə getmək üçün yola çıxdılar. Şəhərə yaxınlaşanda insanların axın-axın onları qarşılamaq üçün yollara çıxdığını gördülər. Mübarək övliya dərhal xurcunundan quru bir çörək çıxarıb ağzına atdı. Bunun görən əhali, “Biz də bu insanı alim bir övliya hesab edirdik, Ramazan günü oruc tutmayıb, üstəlik də acıq-acığına orucunu yeyir. Belə bir insanla söhbət etmək olarmı?” deyərək dağılışdılar.

Tələbələri etdiyi hərəkətin səbəbini soruşduğu zaman: “O qədər insanın bizim üçün yollara çıxdığını görəndə qəlbimə təkəbbür və böyüklənmə gəlməsində qorxdum, onların gözündən düşüb nəfsimi alçaltmaq üçün bunu etdim. Çörəyi dişlədim, amma udmadım. Hər kəs çörəyi yediyimi zən etdi. Qəlbimə kibir yerləşərək Allahu təalanın qəzəbinə səbəb olsaydım, halım necə olardı” dedi.

Ər və arvad evin qarşısında oturublar. Bir turist gəlir və kişiydən

İngiliscə yolu soruşur. Kişidən səs yox. Turist bu dəfə Almanca soruşur.Kişidən yenə səs yox. Turist bu dəfə Fransızca danışmış. Yenə səs yox.
İspanca yenə səs yox. Turist əsəbiləşib gedir. Arvad ərinə deyir:

- Bir dil öyrənməyin zamanı gəldi deyəsən. ər arvada:
- Boş ver, nə gərək var? Adam bu qədər dil bilir, dərdini mənə başa sala bilmədi.