Ey əfvi çox olan, günahları örtən Rəbbim, o günahlara görə bizdən intiqam alma.
Ey məxluqatın, varlıqların canlıların ehtiyacını görən Rəbbim! Sən var ikən heç bir kimsəni xatırlamaq və ondan bir şey ümid etmək layiq deyildir.
Ey ehsanı çox olan Rəbbim! Cəfa içində keçən gedən ömrə mərhəmət et.
Ey bağışlamağı sevən Rəbbim! Bizi əfv et. Üsyan dərdimizə çarə qıl.
Ey kömək istəyənlərin köməkçisi! Bizi hidayətə çıxar.
Ey aləmlərin yaradıcısı! Qaralmış, qatılaşmış, sanki daş kimi olmuş olan ürəyimizi şam kimi yumşalt, fəryadımızı, ah-vahımızı, xoş et ki, rəhmətini çəksin.
Ya Rəbbi, halımıza görə rəftar etmə. Öz ikram və lütfkarlığına görə rəftar et.
Kərəm və lütfünlə hidayət etdiyin qəlbi təkrar pozğunluğa meyl etdirmə.
Ya Rəbbi, dua və yalvarışlarımızda sənə layiq olmayan sözləri bilməyərək söyləyib səhvlərdə olmuşsaq, o sözləri sən islah et və duamızı qəbul buyur. Çünki sözlərin Hakimi və Sultanı ancaq sənsən.
Ya Rəbbi! Sənə nə ərz edim. Çünki sən gizli və açıq hər şeyi bilirsən.”

Konyadan çıxarkən, nə gəlmişsə qəlbinə
Şama gedəcək ikən, uğradı Nusaybinə.
Zangoçlar və keşişlər xaçlara ibadət edirlər
İstidrac və sehrli, xalqa şou edirlər.
Tərs-tərs baxdıqdan sonra həzrəti Mövlanaya
Bir oğlan uşağını uçurtdular havaya.
Mövlana Cəlaləddin, bir dua etdi o an,
Havada asılı qaldı, enmədi yerə oğlan.
Qorxudan ağlayaraq belə dedi o uşaq;
“Düşüb öləcəyəm, endirin məni tez!”
Keşişlər və zangoçlar yerə sərdi qocuğu
Heç biri endirmədi, havadan o uşağı.
Uşaq elə hey qışqırır: “Bu elə də deyil asan,
O şəxsin duasıyla oldu bu qəribə hadisə.
Ancaq onun duası, qurtarar məni bundan,
Yoxsa həlak olaram, yerə düşüb buradan.
Keşişlər məcbur qalıb, yalvardırlar neçə dəfə,
Dedilər: “ Dua et də uşağı endir yerə.”
Buyurdu ki: “Hara çatar bu işin sonu?
Kəlmeyi-şəhadət, qurtarar ancaq onu.”
Qorxub gözləyən uşaq, sevindi bu xəbərə
Şəhadəti söyləyib asanca endi yerə.
Keşişlər şahid oldu, belə bir kəramətə
İnsaf edib hamısı qovuşdu hidayətə.