RƏVAYƏT - NAMAZI GECİKDİRƏN GƏNC

Bəzzazlıq işiylə məşğul olan bir gənc vardı. İşinin çoxluğunu bəhanə edərək namazlarını həmişə son vaxtına saxlayardı. Dükanın yaxınlığındakı məsciddə vaxtın çıxmasına az vaxt qalmış namazını qılardı. Bir gün gecə qan-tər içində qalmışdı. Yuxusunda ölmüş, hesab üçün mizanın yanına gətirmişdilər. «İbadətlərimi etdim, haram işləmədim, hesabım asan keçər» deyə ümid edirdi. Mələklər əvvəl iman və doğru etiqad axtardılar, dərhal önlərinə çıxdı. Sonra növbə namaza gəldi; lakin axtardılar, heç cür tapa bilmədilər. «Mən heç bir namazımı qəzaya saxlamadım, mütləq tapmalısınız» deyə fəryad edirdi. Nəhayət mələklər «Qüsura baxma, sənə aid tək bircə namaz tapa bilmədik. İndi səni Cəhənnəmə atacağıq» deyərək yüksək bir dağa çıxardılar. Gənc çırpınaraq "Xeyr, bunda bir səhvlik var, mən namazlarımı heç buraxmadım» dedisə də, dinləmədilər; dağın təpəsindən aşağıda olan Cəhənnəmə atdılar. O, şiddətli qorxuya düşdü. Birdən qarşısına üzü nurlu birisi çıxdı, düşərkən havada tutub «Mən sənin qıldığın namazlarınam» dedi. Gənc həyəcanla «Mən çox pərişan oldum, bir azdan Cəhənnəmə düşəcəkdim, niyə bu qədər gecikdin?» deyə soruşdu. O da «Sən də məni həmişə son vaxta saxlayırdın» dedi.

Gənc o gündən sonra vaxtı girən kimi namazlarını qılmağa başladı.