Sən doğuldun hər kəs güldü, bir tək sən ağladın. Elə yaşa ki, sən öldüyün zaman hər kəs ağlasın, yalnız sən gül!

Nə qədər gəldilər, nələr istədilər, sonunda dünyanı tərk edib getdilər. Sən heç getməyəcək kimisən deyilmi? O gedənlər də eynilə sənin kimi düşünürdülər...

Doğru insan gözəl söz söyləyən deyil, söylədiyini edən və edə biləcəyini söyləyən insandır.

Evlənərkən yalnız birlikdə yaşaya biləcəyin biriylə deyil, onsuz yaşaya bilməyəcəyin birini seç! Gəldiyi vaxt yalnız boşluq doldurmuş olmasın, getdiyi vaxt yeri doldurulmasın.

Sükut, yorulmadan edilən ibadət, xərcsiz əldə olunan bir zinət, hökmdarlığa möhtac olmadan ələ keçən bir dövlət, divara ehtiyac hiss edilmədən inşa edilən qala, çalışmadan qazanılan zənginlik və ayıbların bağlanılmasıdır.

İnsanın bir kədərdən sonra saçını-başını yolması qədər axmaq bir şey yoxdur. Keçəllik kədəri aradan qaldırmır ki...

Övliyalardan bir nəfər, Ramazan günü tələbələri ilə birlikdə bir şəhərə getmək üçün yola çıxdılar. Şəhərə yaxınlaşanda insanların axın-axın onları qarşılamaq üçün yollara çıxdığını gördülər. Mübarək övliya dərhal xurcunundan quru bir çörək çıxarıb ağzına atdı. Bunun görən əhali, “Biz də bu insanı alim bir övliya hesab edirdik, Ramazan günü oruc tutmayıb, üstəlik də acıq-acığına orucunu yeyir. Belə bir insanla söhbət etmək olarmı?” deyərək dağılışdılar.

Tələbələri etdiyi hərəkətin səbəbini soruşduğu zaman: “O qədər insanın bizim üçün yollara çıxdığını görəndə qəlbimə təkəbbür və böyüklənmə gəlməsində qorxdum, onların gözündən düşüb nəfsimi alçaltmaq üçün bunu etdim. Çörəyi dişlədim, amma udmadım. Hər kəs çörəyi yediyimi zən etdi. Qəlbimə kibir yerləşərək Allahu təalanın qəzəbinə səbəb olsaydım, halım necə olardı” dedi.