HEKAYƏ - TƏQVİM YARPAĞI

Hər gün bir yarpağını qopardığım zaman mənə günü, tarixi göstərən bir təqvimim var otağımda. O, hər gün diqqət istəyir, toxunmağımı, oxumağımı, günə onunla başlamağımı, günü onunla paylaşmağımı istəyir.

Divara ilk vurduğum günü xatırlayıram. Sanki heç bitməyəcək kimi çox idi. Böyük bir rulon, çoxlu sayda yarpaq. Ona ilk dəfə başqa bir gözlə baxdım. Gözüm get-gedə nazikləşən bədəninə ilişəndə başa düşdüm. Ahh! Mənim tək, tək yarpaqdan meydana gələn təqvimim. Sən məgər mənə hər gün, günü xatırlatmaqdan daha çox daha dəyərli bir şey edirmişsən. Nə qədər də axmağam. “Keçib getməyi” başa salırmışsan bu qədər vaxt ərzində. əlimin altından uçub gedən günləri, sanki gözümə soxurdun, mən isə anlamırdım. Hər gün yarpağını qopararkən əslində həyatımın bir gününün daha getdiyini, qalanlarının, var olanların dəyərini, lazımlığını başa salmasına baxmayaraq, bu mənim şikəst qəlbim duymamış səni bu günə qədər...

Yarpağını qoparıb kənara qoyarkən, mənimlə danışdığını nəyə görə heç düşünmədim? Nəyə görə eşitmədim bu qədər zaman dediklərini? İndi isə təxminən bir çırpı sayıla biləcək qədər zərif yarpaqlarını görəndə başa düşdüm, söyləyəcəyin şeylər olduğunu. Hər gün mənə: “bu gün məndən bir yarpaq daha qoparkən həyatından bir gün daha gedir. Bunu xatırla! Bax, məni buraya qoyarkən böyük bir rulon idim. İndi isə çox incəyəm. Mənim yarpaqlarımdırmı sadəcə azalan? Həyatın bu qədər tez axıb etdiyini, sənə daha başqa necə başa sala bilərəm. Burax artıq günlərini boşa keçirməyi! Sən, sənə dediklərini eşit! Unutma və həyatına sahib çıx!” demişdin ancaq mən... Ah mən nə qədər axmaq olmuşam, sevgili təqvimim? Təxminən bir ildir ki, birlikdəyik. Səni bu qədər gec eşitdiyim üçün məni bağışla!.