SÖHBƏT - ZARAFAT ETMƏK

İmam Qəzali həzrətləri buyurur ki:

Peyğəmbər əfəndimiz də zarafatlaşar, "Mən də zarafat edirəm, fəqət doğru danışıram" buyurardı. Yadlarla, tanışlarla, uşaqlarla, qoca qadınlarla və məhrəm qadınlarla zarafat edərdi. Ailəsinə qarşı da insanların ən zərifi idi. Aişə anamız ilə yarış etdi. Bir dəfə Həzrəti Aişə, başqa səfərdə də Sərvəri-aləm keçdi. Müsəlmanın xanımı ilə oynaması günah deyil, savabdır. Çünki hədisi-şərifdə, "Xanımı ilə zarafatlaşanı Allahu təala sevər, ikisinə də savab verər, ruzilərini artırar" buyuruldu. Bir dəfə qoca bir qadına, "Cənnətə qoca qarılar girməz" buyuranda, qadın kədərlənir. Bunun üzərinə qadına, təbəssümlə "Sən o vaxt gənc olarsan" buyurar.

Minik istəyən qoca bir qadına da "Sənə bir dəvə balası versəm, ona minərsən" buyuranda qadın, "Dəvə balası məni necə aparsın?" deyər. Təbəssümlə ona, "Hər dəvə başqa bir dəvənin balasıdır" buyurar.

Ümmü Eymən adlı bir qadın gəlib, mən filankəsin xanımıyam, sizi ərim dəvət edir deyir. O da, "Gözündə ağlıq olan adamın xanımısan?" buyuranda, qadın, "Xeyr onun gözündə bir şey yoxdur" deyər. Qadına təbəssümlə, "Gözündə ağlıq olmayan insan yoxdur" buyurur.

Həzrəti Aişə, Sevdə anamıza bu bulamaç aşını (sulu xəmirdən edilən yemək) yeməzsən üzünə sürtərəm deyər, o da yemədiyi zaman üzünə sürtərkən, aralarında oturan Rəsulullah əfəndimiz Həzrəti Sevdəni sipər etməyə çalışar. Həzrəti Aişə də üzünə sürtər, Rəsulullah onlara baxıb gülümsəyər. Hədisi-şəriflərdə də buyurulur ki:

"Yoldaşına onu kədərləndirəcək zarafatı etmə!" [Tirmizi]
"Çox gülən yüngül olar. Zarafatı çox olanın da vüqarı gedər." [İ.Asaqir]
"Zarafatın doğru olanını Allahu təala məsul tutmaz." [İ.Asaqir]
"Ölçüsüz zarafat edən yüngül hesab edilir." [Deyləmi]