MƏNQİBƏ - DƏSTƏMAZSIZ ƏMİZDİRİLƏN SÜD (1)

Muhəmmədiyə kitabının yazıçısı Yazıcıoğlu Muhəmməd Əfəndi, Ədirnə və Gelibolu ətrafında yaşamışdır. Bu möhtərəm şəxsin bir də Əhmədi Bican olaraq bilinən qardaşı vardır. Əhmədi Bican həzrətləri eyni zamanda Ənvar-ül Aşiqin kitabını Farscadan tərcümə edən şəxsdir.

İki qardaşdan biri olan Əhmədi Bican, bir gün bir məsciddə söhbət etməkdə ikən böyük qardaşı Məhəmməd Yazıcıoğlu məsciddən içəriyə girər və kiçik qardaşının söhbətini dinləməyə başlar. Qardaşı böyük qardaşının məscidə gəldiyinin fərqindədir. Lakin bir də baxar ki, böyük qardaşı bir az sonra məscidi gülərək tərk edər.

Kürsüdə nəsihət verməkdə olan Əhmədi Bican həzrətləri, böyük qardaşının bu halından bir şey anlaya bilməz və axşam evə gəldiyi zaman hadisəni anasına izah edib vəziyyəti öyrənməsini istər. Ana, böyük oğlu Muhəmməd evə gəldiyi zaman, "Oğlum, qardaşın məsciddən nə üçün gülərək çıxdığını soruşur, bir səhvmi işlədim deyir. Qardaşının dərsindən nə üçün gülərək çıxdın" deyə soruşduğu zaman belə cavab verər:

"Anacan, mən qardaşımın söhbətinə gülmədim. Mən bir insan oğlunun söhbətini dinləməyə nə qədər mələk gəlmiş, oturacaq yer tapa bilmədiyi üçün də bir-birlərinin üzərinə otururlar, onların halı çox xoşuma gəldi, ona təbəssüm etdim. Mən də mələklərdən məsciddə oturacaq yer qalmadığı üçün çıxıb getdim."

(davamı sabah)