Süfyanı-Səvri həzrətləri anladır: Kəbəni təvaf edərkən hər addımda salavat oxuyan birini gördüm. Ona, "Sən lazım olan duaları qoyub, ancaq salavat oxuyursan. Hər yerdə oxunması lazım olan dualar var" dedim. "Sən kimsən?" dedi. Mən də özümü tanıtdım. "Sən avam deyilsən. alimsən, sənə danışım" deyərək sözə başladı: Atamla Beytullaha getmək üzrə yola çıxmışdıq. Yolda atam xəstələndi. Onu müalicə etmək üçün nə qədər çalışdımsa da atam vəfat etdi. Baxdım ki, öləndə üzü qaraldı. Üzünü bağladım. Yanında yuxuya getdim. Yuxuda elə bir insan gördüm ki, ondan daha gözəl üzlü heç kimi görməmişəm. Çox gözəl qoxusu var idi. Atamın yanına gəldim. Üzündəki örtünü qaldırıb əlini atamın sürtdü. Atamın qara üzü nurlandı, ağappaq oldu. Bu adama kim olduğunu soruşanda, "Mən Rəsulullaham. Atan ömrünü boşa keçirtdi. Lakin mənə çox salavat oxuyardı, indi dərtli olduğunu bildirdilər, özü də məndən kömək istədi. Çox oxuyan möminə mən əlbəttə kömək edərəm" buyurdu. Oyananda atamın üzünün ağappaq olduğunu gördüm. Ona görə də hər yerdə Peyğəmbər əfəndimizə çox salavat oxuyuram.