ŞƏXSİYYƏT - QÜRUR İLƏ GƏLDİN TƏVAZÖ İLƏ GEDİRSƏN

Hindistan Sultanı Mahmud Qəznəvi Dehlidə, orduları ilə gedərkən, bacası tüstüləyən bir daxma görər, içəriyə girər, baxar ki, Əbül Həsən Harkani həzrətləri, kitabları və tələbələri ilə maraqlanar, Sultana maraq göstərməz. Sultan isə, bu vəziyyətə çox hirslənər; lakin bildirmədən deyər ki:

- Müəllim!
- Nə var?
- Müəllimin Bəyazidi Bistami necə biri idi?

Əbül Həsən Harkani həzrətləri, müəlliminin adını eşidincə deyər ki:

- Müəllimim elə bir şəxs idi ki, müsəlman olmayan bir kimsə üzünə baxsa, iman ilə şərəflənərdi.
- Bu nə sözdür danışırsan? Peyğəmbər əfəndimizi Əbu Cahil və digər müşriklər gördü, imana gəlmədi, sənin müəllimin Peyğəmbərimizdən daha mı böyükdür ki, üzünə baxan imana gəlirdi?

Əbül Həsən Harkani həzrətləri bu cavabı verər:

- Əbu Cahil və digər müşriklər, Peyğəmbərimizi Əbu Talibin yetimi olaraq gördülər, Peyğəmbər olaraq görə bilmədilər. Müəllimim Bəyazidi Bistami həzrətlərinin üzünə, bir ateist və ya yəhudi bu Bəyazidi Bistami həzrətləridir, deyə baxsa iman ilə şərəflənərdi.

Sultanın xoşuna gələr və məmnun olaraq ayrılar. Əbul Həsən Harkani həzrətləri Sultanı çölə qədər yola salar. Sultan təəccüb edib deyər ki:

- Səni anlaya bilmədim, gəldiyimdə üzümə belə baxmadın; indi isə çölə qədər yola salırsan. Bunun səbəbi nədir?
- Gələrkən qürurla içəri girdin, gedərkən təvazö ilə gedirsən, indi gözəlləşdin.