Bir abid şəxsə, gecə yuxusunda, "Sənin Cənnətdəki qonşun bu çobandır" deyilir. Abid maraq edər, çobanı tapar. Çobanın evində üç gün qonaq qalar. Abid, gecə ibadət edərkən çoban yatar. Abid, çobana deyər ki:

- Sənin ibadətin bu qədərdir?
- Bəli, bu qədərdir.
- Yaxşı düşün, başqa xüsusiyyətin yoxdurmu?
- Mənim ibadətlərim bu qədərdir. Fəqət, mənim kiçik bir xüsusiyyətim var. Darlıqda, çətinlikdə olsam halımdan razı olar, heç kimə şikayət etmərəm, hətta bu halımdan xilas olmağı da istəmərəm. Xəstə olsam, yenə halımdan məmnun olaram.

Abid, əlini başına qoyaraq deyər ki:
Buna kiçik xüsusiyyət deyirsən? Hər kəs bu xüsusiyyətə sahib olmaz.

Bəhlül Danə bir gün kimsə yox ikən Harun Rəşidin taxtına keçib oturmuşdu. Çox keçmədən sarayın vəzifəliləri gəldi. Bəhlülü taxtdan endirib döydülər. Bəhlül həm döyülür, həm də gülürdü.

Harun Rəşid içəri girib niyə Bəhlülün güldüyünü soruşdu. "Yediyim kötəklərə gülmürəm. Bu taxtda bir neçə dəqiqə oturmaqla bu qədər döyüldüm, sən illərcə oturursan, kim bilir nə qədər döyüləcəksən deyə ona gülürəm" dedi.