HEKAYƏ - BETƏRİN BETƏRİ VAR (2)

O vaxtdan etibarən heç kim kişinin səsini eşitmədi, azacıq da olsa gileylənmədi. Səyahətin qalan günlərini sakitcə başa vurdu, hətta yanındakılardan birinə səmanın və dənizin necə gözəl olduğunu da demişdi. Gəmidə olan hər kəsə əzab olan səyahət gözəl istirahətlə əvəz olundu. Geriyə qayıtmazdan bir neçə gün əvvəl Sultan həmin müdrikin yanına gedir, ondan soruşur:

-Haradan ağlına gəldi ki, yazıq kişini dənizə atmaqla o sakitləşəcək?

Müdrik cavab verir:

-Mən bunu özümün evlilik həyatımdan bilirəm. Mən həmişə arvadımı itirməkdən qorxurdum, o qədər qısqanc idim ki, mən də bu kişi kimi bütün günü qısqanclıqdan qışqırıb-bağırırdım. Bir gün arvadım daha dözmədi, məni tərk edib getdi. Mən onsuz yaşamağın əzabını daddım. Arvadım bir şərtlə geri qayıtdı ki, mən bir daha qısqanclığımla onun həyatını zəhər etməyim. Bu kişi də heç vaxt duzlu dəniz suyu dadmamışdı, heç vaxt suda boğulanın nələr çəkdiyini hiss etməmişdi. O bunları hiss edəndən sonra gəminin içində olmağın necə rahat olduğunu başa düşdü.