MƏNQİBƏ MƏNIM SONUM NECƏ OLACAQ (1)

Əli Bəqqa həzrətləri çox ağlayardı. Belə ki, göz yaşı duzlu olduğu üçün üzündə axdığı yerdə iz qoymuşdu, yəni davamlı axdığı üçün keçdiyi yerləri qismən çürüdmüşdü. Buna görə də ona “Bəqqa” yəni “çox ağlayan” ləqəbı verilmişdi. Ancaq belə ağlamasının səbəbini heç kim bilmirdi. Bir gün sevənləri çox israr etdi, yalvarıb-yaxardılar, bu ağlamanın səbəbini soruşdular , o da axırda danışdı:

İllər öncə, ac və susuz qalıb qeyri-adi hallara sahib olan bir tanışım vardı. Bir dəfə ikimiz birlikdə məkandan uzaq Bağdad şəhərindən çox uzaqda olan şəhərə bir anda getdik. Orada mənə, “Əli, filan tarixdə mənim evimdə ol, vəfat edərkən, sən yanımda ol” dedi, “Qətiyyən unutma, bu sənə vəsiyyətimdir”, deyə sözünə əlavə etdi. Sonra işimizi görüb, yenə tayyi məkan ilə Bağdada qayıtdıq.

Aylar sonra bu sözü yadıma düşdü, dediyi gün evinə getdim, ölüm döşəyində idi. Son anlarını yaşayır və can çəkişirdi. Amma üzü şərq tərəfə dönmüşdü. Tutub qibləyə çevirdim. Yenidən şərqə tərəf  döndü. Yenə qibləyə çevirdim. Yenə şərqə döndü. Bu sırada gözlərini açıb mənə dedi ki, (Əli, heç yorulma, mənim İslamdan nəsibim qalmadı, mən bu tərəfə dönmüş vəziyyətdə öləcəyəm!) Sonra, xristian keşişlərinin söylədiyi küfr olan, imanı aparan sözlər deməyə başladı. Dini İslamdan çıxdı, nəhayet imansız öldü. Bunu eşidənlər cənazəsini küçəyə atdılar. Hadisə səs salınca cəsədin ətrafına insanlar yığışdı ,hirslənənlər, söyənlər, bizim sonumuz nə olacaq deyə də ağlayanlar var idi.