MƏNQİBƏ MƏNIM SONUM NECƏ OLACAQ (2)

Mən də götürüb başımı kənddən  çıxdım, yolda gedərkən, mənim sonum nə olacaq deyə həm ağlayır həm tövbə edirdim. Saatlarla yol getdim. Xeyli uzaqda bir xristian kəndi var idi, oraya qədər gedib çıxmışdım. Ortada bir cənazə qoyulub, kəndlilər ətrafında toplanmışdı,baxıb söyürdülər. Məni gördükdə, “Molla Əli,Molla Əli, gəl gəl” dedilər. Mən də yanlarına yaxınlaşdım. Hirslə yerdəki cənazəni göstərərək, “Bunu görürsənmi  bu, bizim dinimizi rədd etdi, sizin dininizin inancında öldü, sizin söylədiyiniz sözləri [kəlimeyi-şəhadəti] söyləyərək, mən müsəlman kimi dünyadan ayrılıram deyərək öldü. Biz də bu ölünü nə edək neyləyək, yandıraq mı deyə düşünürdük” dedilər. Mən də, “Nə gözəl, haqq din üzərində öldü, bunda hirslənəcək nə var ki” dedimsə də, lap pis əsəbləşdilər, “Bu bizim keşiş idi, bizə xainlik etdi, sonunda dinimizi rədd etdi, batil yolda olduğumuzu söylədi, “Gəlin siz də müsəlman olun, haqq din Müsəlmanlıqdır” kimi bizə sonunda guya nəsihət deyə təhqir etdi) dedilər. 
Onlara dedim ki, qabaqda mənim tanıdığım bir kənddə, bir az öncə sizin dininizin etiqadında ölən biri var. Onun da cənazəsi ortada qalıb. Bu iki cənazəni dəyişəkmi? 
Məmnuniyyətlə dəyişək dedilər. Bundan sonra, cənazələri dəyişdirdik. Onlar onu kilsələrinin yanındakı öz xristian qəbirsanlığında dəfn etdilər. Biz də bizimkini götürüb, yuyub kəfənləyib, cənazə namazını da qıldıq, bizim qəbirsanlıqda dəfn etdik.

Beləliklə, bu hadisədən sonra illərdir ağlayıram, son nəfəsdə mənim halım necə olacaq deyə daima qorxu içindəyəm. Ağlamağımın səbəbi budur. Son nəfəsdə şeytanın hiyləsi çoxdur, bu hiylədən qurtulmaq çox çətindir. Əhməd ibn Hənbəl həzrətləri vəfat edərkən əli ilə işarə edib, xeyr olmaz dedi. Oğlu, “Atacan bu nə vəziyyətdir,nə olub sənə?” dedi. “Şeytan, mənim əlimdə can ver deyir, mən də "Xeyr olmaz! xeyr olmaz!" deyirəm” dedi. “Bir nəfəs qalana qədər təhlükə vardır. Şeytanın aldadmasından əmin olmaq yoxdur, amma rəhbəri sağlam olanın qurtuluş ümidi çoxdur”, buyurdu.