MƏNQİBƏ TƏLƏB EDƏNƏ XİDMƏTÇİ OL!

Gecə yarısından sonra, Həzrəti Mövlananın dərgahının qapısı döyülür. Tələbələri qapını açır. Sərxoş bir gənc, “Mən Ustad Mövlananı görüb, əlini öpüb duasını alacağam” dedi. Tələbələr qovsalar da, o getmədi, “Duasını almadan əsla heç yerə getmərəm” deyə müqavimət göstərdi. Tələbələr nə etdilərsə onu oradan uzaqlaşdıra bilmədilər.

Həzrəti Mövlana səs-küyə  oyanır, “Nə var, bu nə səs-küydür?” deyə soruşur. Tələbələri, “Əfəndim, sərxoş bir gənc, duanızı almadan getməyəcəyini deyir”, dedilər.

Həzrəti Mövlana tələbələrinə, “O, sərxoş başıyla bu saatda bizi tapa bilib, siz ayıq başla içəri buraxmırsınız. Bəlkə səmimidir, niyə qovursunuz ki? Tələb edəni, ixlasla axtaranı qovmaq səlahiyyətimiz yoxdur. Atəşdən çıxıb gələnə, qayıt yenidən atəşin içinə deməyə nə haqqımız var? Buraxın gəlsin yanıma” buyurur.

Mövlana həzrətlərinin bu sözlərini eşidən gənc gəlir və ağlayaraq, “Xocam mənim kimi sərxoş, ədəbsiz biri üçün, tələbələrinizi danlamağınıza  könlüm razı olmadı. Məni də tələbəliyə qəbul edin, xahis edirəm? O tələbələrin və sizin xidmətinizdə olmaqla şərəflənmək istəyirəm” dedi.

Həzrəti Mövlana gəncin göz yaşlarını silib dedi ki:

Övladım xoş gəldin aramıza, kimin nə zaman nə olacağı məlum olmaz, hansı vəsilə ilə qovuşacağı məlum olmaz. Allahü təala aləmlərə rəhmət olaraq göndərdiyi Peyğəmbər əfəndimizə, "Məni tələb edənə xidmətçi ol" deyə əmr edir. Buna görə də tələb edənin halına, vaxtına, saatına baxılmaz, tələbinə baxılar. Sən bizi Allah xətrinə sevib tapmısan. Əslində tələbin biz deyil, Allah sevgisinə qovuşmaqdır. Buna əngəl olmağa heç kimin ixtiyarı yoxdur. Tələbələri danlamağımın səbəbi budur.