MƏNQİBƏ QUŞUN ÖYÜDÜ

Bir gün tamahkar bir nəfər kiçik bir quş tutur. Quş ona deyir ki:

- Məni neyləyəcəksən?

- Kəsib yeyəcəyəm.

- Mənim bir tikəlik ətimlə nə qarın doyar, nə də bir dərdə dəva olar. Əgər məni buraxsan sənə üç mühüm nəsihət verərəm.

- Nəsihətləri söyləsən səni buraxaram.

- Birini əlində ikən, ikincisini bu ağaca qonanda, üçüncüsünü də qarşıdakı təpəyə çatanda söyləyərəm.

- Yaxşı, birincisini söylə!

- Əlindən çıxan şeyin həsrətini çəkmə!

- İkincisi nədir?

Quş ağaca qonanda dedi ki:

- Olmayacaq şeyə inanma!

- Üçüncü nəsihəti söylə! Quş qarşı təpəyə çatanda dedi ki:

- Sən nə axmaqsan, mənim qursağımda hərəsi əlli qram olan iki dənə inci var idi. Məni kəssəydin, bu incilərə sahib olacaqdın.

İnci sözünü eşidər-eşitməz, tamahkar oradaca yıxılıb qalır. Eyvah deyərək dizlərinə döyməyə başlayır. Sonra dedi ki:

- Haydi üçüncüsünü söylə!

- Sən iki nəsihəti tez unutdun. Üçüncüsünü söyləsəm nə faydası olacaq?

- Söylə bəlkə bunu unutmaram.

- Əldən çıxan şeyə üzülmə, dedim, məni buraxdığına üzüldün, Olmayacaq şeyə inanma dedim. Ətimlə, sümüyümlə, 100 qram gəlməzkən, qursağımda əlli qramlıq iki dənə inci olduğuna inandın.
- Üçüncü nəsihəti söyləməyəcəksənmi?

- Axmağa nəsihət fayda verməz. Tamah insanı kor və kar edər. Həqiqəti görməyə mane olar.