QORXUSUZ CƏNGAVƏR YƏHYA AĞA... (1)

Budin Paşasının üzü aydınlandı. Deməli Yəhya Ağa ölməmişdi. Paşa dərin bir nəfəs aldı. Sevinmişdi... Amma Yəhya Ağa onu günün bu vaxtında nə üçün görmək istəyirdi?

-Xeyirdir övlad, xoş gəldin. Lakin nə baş verib?

- Paşa Baba! Estonibelqrad basqına uğrayacaq. Düşmən bu iş üçün 90 min nəfərlik bir ordu yığıb. Sən nə edəcəyini yaxşı bilirsən. İcazə versən, qonşu qalanın vəziyyətini öyrənmək üçün getmək istəyirəm.

- Üzülmə... Oraya səni göndərəcəm.

Budur, Yəhya Ağanın 2000 piyada ilə Estonibelqrada gedişi belə olmuşdu. Bu yardım qoşunu qorxunc tipi içində gizli qapıdan qalaya girmişdilər. Amma heyf ki, nə gələn bu yardım qoşunu, nə də göstərilən müthiş qəhrəmanlıq vəziyyəti düzəldə bilmədi. Düşmənin bu qalanı qışın ortasında mühasirəyə almasının səbəbi var idi. Buradakı müdafiə, sularını və qidalarını kənardan almaq məcburiyyətində idi. Əsl Osmanlı ordusu hər zamankı kimi cənuba, qışlağa çəkilmişdi. Qışı isə çox amansız idi.

Düşmən mühasirədən sonra daha artıq hərəkətsiz gözləməyə başlamışdı. Qalada sadəcə 4000 sərhədçi var idi. Amma, Osmanlılardan hücumla qala almanın haralara götürəcəyini yaxşı bilən düşmən, səbrlə gözləməyi seçmişdi. Osmanlılar gec-tez ac və susuz qalacaqlardı. Doğurdan da elə də oldu. Sərhədçilər, bir çıxış etdilərsə  də, üstün müvəffəqiyyətə baxmayaraq yavaş-yavaş əriyəcəklərini anladılar.