Fateh Sultan Məhməd Xan, Fateh Camisinin ətrafındakı məşhur mədrəsələri tikdirmişdi. Tələbələrin mədrəsəyə girdiyi əsas qapının önündə məzar qazdırmışdı. Çuxurun üzərində dəmirdən bir manqal qoydurmuşdu. Ancaq heç kimsə bu hərəkətlərə bir məna verə bilməmişdi.

Fateh dedi ki:

Mən vəfat etdikdən sonra üzərimə, məzarımdan çıxan torpağı atmayın! Onun yerinə bədənimi, mədrəsəyə gəlməyə davam edən elm tələbələrinin ayaqqabılarından qopub manqalın altına yığılan bu mübarək tozlarla, palçıqlarla örtün. Umulur ki, Cənabı Haqq, onların üzü suyu hörmətinə mənə mərhəmət edər.

HEKAYƏ                                              REKLAM HƏQİQƏTİ

ABŞ-da Brooklyn Körpüsündə, bir yaz günü, bir nəfər dilənçilik edirmiş. Yanına bir kiçik masa qoyub, üzərində, “Anadangəlmə Kor” yazısı yazılmış idi. Hər kəs dilənçinin önündən keçib gedərkən tək-tük pul atanlar olurmuş. Bir reklamçı bunu görüb masanı götürüb və arxasına bir şeylər yazdıqdan sonra olduğu yerə səssizcə yenidən qoyub getdi.

Nə oldusa ondan sonra oldu... Yazını oxuyan hər kəs,  dilənçinin önündəki papağa, pul atmağa başladı ...  Papağın qısa zamanda ağzına qədər pulla dolub-daşmasına bir cümlə kifayət imiş. Cümlə belə idi:

“Gözəl bir bahar günü... Amma, mən baharı görə bilmirəm...”