HEKAYƏ ......................................ANA VƏ AİLƏ (1)

21 illik evlilikdən sonra həyatı canlı tutmağın yeni bir yolunu tapdım. Bir müddət əvvəl başqa bir qadınla görüşməyə başladım və bu əslində həyat yoldaşımın fikri idi. Bir gün həyat yoldaşım məni çox təəccübləndirərək, “Bilirəm ki, onu sevirsən” dedi. Etiraz etdim, “Amma mən səni sevirəm!” “Bunu bilirəm amma, eyni zamanda onu da sevirsən. Ona da vaxt ayırmalısan.”

    Xanımımın ziyarət etməyimi istədiyi o biri qadın çoxdan bəri laqeyd olduğumuz 19 ildir dul olan anamdı. İşimin ağırlığı və 3 uşağımın ehtiyacları səbəbi ilə anamı görmə fürsətim çox olmurdu.  O  axşam anamı yeməyə dəvət etdim. Belə bir şey ilk dəfə olduğu üçün narahat oldu və dərhal, “Sən yaxşısanmı, hər şey yolundadırmı?” deyə soruşdu. “Səninlə birlikdə ikimizin bir az vaxt keçirməyimizin yaxşı olacağını düşündüm” deyə cavab verdim. “Yalnız ikimiz?” Bir az düşündü və “çox istəyərəm” deyə cavab verdi. O Cümə günü işdən çıxdıqdan sonra məni qapısının önündə paltosunu geyinmiş bir şəkildə gözləyirdi. Üzərində atamla qeyd etdikləri son evlilik il dönümündə geydiyi paltar vardı. Mənə mələklər təki parlaq bir üzlə gülümsədi.

    Yemək boyunca məhəbbətimiz çox gözəldi, o qədər çox danışdıq ki, qədimlərdən və həyatlarımızdakı yeniliklərdən bəhs edərək itirdiyimiz vaxtı az da olsa yerinə qoymağa çalışdıq. Anamı evinə yola salarkən, “Səninlə təkrar gəzməyə çıxmaq istəyirəm, amma bu səfər mənim səni dəvət etməyimə icazə ver” dedi. 

(ardı sabah)