SÖHBƏT............................................................... TƏVƏKKÜL

    Təvəkkül, dinimizin bildirdiyi səbəblərə yapışdıqdan sonra nəticəni səbəblərdən deyil, səbəbləri Yaradandan gözləməkdir. “Bir işə başladığın zaman Allahu təalaya təvəkkül et, Ona güvən!” ayəti-kəriməsi, təvəkkül ilə birlikdə əzm edərək çalışmaq lazım olduğunu  göstərir. (Əli-İmran 159)

    Təvəkkül, hər hansı bir işin dini, adəti səbəblərə sarılaraq səy göstərib nəticəyə ixlasla təslim olmaqdır. Yəni, nəticəni Allahu təaladan gözləmək və bu nəticənin özü üçün tam xeyirli olduğuna inanmaqdır. Doğru səbəbə yapışan doğru nəticə alar.

    Təvəkkül, dəyişdirilməsi insan gücünün xaricində olan kədərli hadisələri əzəldə təqdir edilmiş bilib kədərlənməmək, Allahu təaladan gəldiyini düşünərək sevə-sevə qarşılamaqdır. İnsan bir işin nəticəsinin yaxşı və ya pis olacağını bilə bilməz. Xeyir zənn etdiyi çox şey şərlə, şər zənn etdiyi çox şey də xeyirlə nəticələnə bilər. Mütləq bu işim olsun, deyə təkid etməmək, “Xeyirli isə olsun” demək lazımdır.

    Allahu təala heç kimə möhtac olmamaq üçün çalışmağı, xəstə olmamaq üçün tədbir almağı, xəstə olduğu zaman dərmandan istifadə etməyi, gözün görə bilməsi üçün işığı səbəb etmişdir. Səbəbi istənilən şeyə qovuşmaq üçün bir qapı kimi yaratmışdır. Bir şeyin hasil olmasına səbəb olan şeyi etməyib də səbəbsiz olaraq gəlməsini gözləmək, qapını bağlayıb pəncərədən atılmasını istəməyə bənzəyər ki, bu, ağıla və dinə uyğun deyildir.