RƏVAYƏT...................PEŞMAN OLDU

Seyid Muhamməd Saleh (rahmətullahi aleyh) həzrətləri, Osmanlıların zamanında Anadoluda yetişən övliyanın ən böyüklərindən olub, Silsiləyi-aliyyə adı verilən böyük alim və övliyaların otuz ikincisidir. Haramlardan şiddətlə çəkinər, şübhəli olanların qorxusundan əlavə mubahları tərk edərdi. Əksər günləri oruclu olardı. Gecələrini ibadətlə ihya edər, yuxusunu günortaya yaxın qaylulə edərək alar, həm də sünnəti-şərifəyə tabe olardı. Çox mərhəmətli olub, heç kimi incitməzdi. Mübarək alnında nur parlayardı. Onu görən Allahu təalanın sevgili bir qulu olduğunu dərhal başa düşər, hörmətlə qüsur etməməyə çalışardı.

    Bir gecə oğrunun biri onun evini soymağa qərar verdi. O gecə ay çıxmamışdı və zülmət qaranlıq idi. Oğru bağın divarını aşaraq içəri atıldı. Lakin o anda bağın birdən-birə gündüz kimi aydınlandığını gördü. Heyrət etdi. Kimsə görər qorxusu ilə çölə çıxdı. Bağ yenə qaranlıq oldu. “Bu dəfə aydınlıq olmaz” düşüncəsilə təkrar bağa girdi. Yenə bir anda hər yer aydınlandı. Təkrar çıxdı, təkrar  girdi.

    Nəhayət evin pəncərəsinə baxanda Seyid Saleh həzrətlərini gördü. Oğruya “Buyurun, nə istəyirsinizsə verim” buyurdu. Oğru onun günəş kimi parlayan mübarək üzünü görüb, şirin sözünü eşidincə heyran qaldı. Bağa girəndə meydana gələn aydınlığın onun nuru olduğunu başa düşüb, etdiyinə peşman oldu. Hüzuruna gedib tövbə etdi və tələbələrindən oldu.