TARİX XOCALI FACİƏSİNDƏN ACI BİR XATİRƏ

Xocalı faciəsinin şahidi olmuş X. Orucova başına gələnləri belə nəql etmişdir:

“Mən əsir düşməmək üçün ailə üzvlərimlə meşəyə qaçdım. Bir neçə gün yol getdikdən sonra anamın həyəcandan ürəyi dayandı. Bacımın ayaqları dondu və qanqrenadan öldü. Bir həftədən sonra erməni kəndinin yaxınlığındakı qəbristanlıqda dincəlmək istədik. Burada isə atamın ürəyi dayandı. Sonra ermənilər bizi girov götürdülər. Yüzlərlə girovu donuz fermasına yığmışdılar. Azərbaycanlılara dəhşətli əzablar verirdilər. Bir oğlanı avtomatın qundağı ilə döyə-döyə öldürdülər, birinin isə gözümüzün qarşısında başını kəsdilər. Divarlara güllələnmiş və əzabla öldürülmüş çoxsaylı insanların qanı çilənmişdi. İnsanların qulaqlarını kəsir, ayaqlarını əzirdilər, meyitləri təpikləyirdilər. Mənim ayaqlarımı qaynar suya saldılar, dırnaqlarım töküldü. Ayaqlarım qanqrena olmuşdu və girovluqdan azad edildikdən sonra onları kəsdilər.”

MƏNKİBƏ                                                                 SÜBH NAMAZI

    Övliyanın böyüklərindən Bayəzidi-Bistami “quddisə sirruh” bir gecə yuxuya dalıb, sübh namazına oyana bilmədi. O qədər ağlayıb inlədi ki, bir səs eşitdi “Ey Bayəzid! Bu qüsurunu əfv etdim. Bu ağlamanın bərəkəti ilə sənə ayrıca yetmiş min namaz savabı verdim”. Bir neçə ay sonra yenə yuxuya daldı. Şeytan gəlib mübarək ayağından tutaraq oyandırdı. “Qalx, namazın keçir”, dedi. Bayəzidi Bistami həzrətləri buyurdu ki “Ey lənətlənmiş, sən belə iş necə edərsən Sən hər kəsin namazının keçməsini, vaxtını keçirməsini istəyirsən. Məni nə üçün oyatdın” Şeytan dedi ki “Sübh namazını keçirdiyin gün ağlayaraq yetmiş min namaz savabı qazanmışdın. Bu gün onu düşünərək səni oyandırdım ki, bir vaxt namaz savabı alasan. Yetmiş min namaz savabına qovuşa bilməyəsən!”