MƏNQİBƏ BETƏRİN BETƏRİ VAR (2)

Bizimki dözə bilməyib:

- Hocam, deyəsən izah edə bilmədim, bir mənim düşdüyüm vəziyyətə baxın. Günahsız olaraq quldur adını aldım.

Şeyx heç əhəmiyyət vermədən polis bölməsindən ayrılır. O gecə nəzarətə alınan şübhəlilər arasında müdhiş bir dava çıxar. Sillə-yumruq bir-birlərinə girərlər. Bizim Məhəmməd bir kənara çəkilərək boğuşanları seyr edər. Bu sırada nəzarətçilər davanı yatızdıra bilirlər. Davanın səbəbi araşdırılır. Dava Məhəmməd gəldikdən sonra çıxdığını görən nəzarətçilər yazığı döyüşü başlatmaqla günahlandırıb təpik yumruq tək adamlıq bir kameraya atarlar.

    O gecəni kamerada keçirən Məhəmməd səhər şeyxi qarşısında görüncə ağlamağa başlayır. Başından keçənləri çətinlikləri izah edər. Amma şeyx eyni şeyi təkrar edir:

- Betərin betəri vardır, sən vəziyyətinə səbr et.

    Məhəmməd yenə də öz sözündə:

- Səbir? Səbir daşı olsa çatlar.

    Şeyx gülər keçər.

Bizimkinin hirsdən qanı beyninə sıçrasa da bir şey deyə bilməz.

Şeyx gedincə ortalığı bir-birinə qatır. Qışqırıb çağırır, kameranın qapısını təpikləyər. Səs-küyə gələn nəzarətçini təhqir edincə pis şəkildə döyülər. Üstəlik də “Bu hərif təklikdən sıxılmışdır” deyərək yanına xəstə olan Atəşpərəst bir məhbusu qoyarlar. Tək adamlıq bir kamerada iki adam olması bir yana, adamın ömrü boyunca yuyunmamış, saçı saqqalı kir-pas içində, xəstəlikdən inləməsi bizimkini pərişan edər. Gecəni Atəşpərəst ilə bir yerdə keçirirlər. Sabah olunca şeyx təkrar ziyarətinə gələr. Deyər ki:

- “Ooo ... Nə qədər gözəl ... Bir də yoldaşın olmuş. Yalnızlık sıxıntısını çəkməzsən.”

- Belə yoldaş olmaz olsun. Hərif xəstə və huşsuz yatır, üstəlik də leş kimi iy verir. Dar yerdə məcburən qalırıq.

(ardı sabah)